İnsanlık geliştikçe, insanlar geliştikçe temel ihtiyaçlarının ötesinde şeyler arar. ‘İnsan’ olmak da budur biraz. Müzik, resim, edebiyat kısaca sanat işte hep o ‘insan’ içindir ya da ‘birey’ yaratmak için. İnsan olabilmek birey olabilmektir bence ve edebiyat hem yazarı hem okuru açısından en bireysel sanatlardan biridir: Birey olmak da mutluluğa giden ilk basamak. Üstelik kendi bireysel mutluluğunu yaratabilirse insan aslında farkına varmadan başkalarını da mutlu eder. Herhangi biri için bu onun mutluluğunun sevenlerini de mutlu etmesidir. Sanatçılar içinse yaratırken duydukları mutluluğun onların eserlerini okuyan, dinleyen ve izleyenlerin aldığı haz.

     ‘Edebiyat eğlencelidir’ derken kastedilen budur. İyi bir filmi seyrederken, kaliteli bir müziği dinlerken, güzel bir tabloya, heykele bakarken ‘eğlenmemiz’ gibi. Neyle, nasıl ‘eğlendiğimiz’ de ruhsal, düşünsel ve kültürel anlamda ne  kadar gelişkin olduğumuzla ilgili.

      Kimilerinin ‘bunalmak’ zorunda olduklarını sanmakları, bunaldıkları için kendilerini entelektüel saymaları o insanların eğlence anlayışlarının sığlığının kanıtı bana göre.

      “Yaş otuz beş yolun yarısı eder” mısrasındaki hüzün, Marquez’in yapıtlarındaki “büyülü ses tonu” Aragon’un “mutlu aşk yoktur” şiirinin dizelerini okurken içimizin acıması canımızı sıkmaz bizim.

       Can sıkıntısını edebiyatı ‘akademik yazışma’ sananlar yaratıyor çünkü.

       Alıntıdır.