Özellikle sorunlu ilişkiler yaşayan kadınlardan zaman zaman şu tip serzenişler duyuyoruz..

"Erkekler sevmez, aşık olmaz."

Bunun yanlış olduğunu kendileri de bilse de yine de tekrarlamaktan geri kalamazlar.
Çünkü artık ne erkeklere ne de aşka güvenleri kalmamıştır.
Yine de bir umut, aşkı ararlar.
Sevgiyi ararlar.
Erkeklerin de seveceğini hemde çok seveceğini bilirler.
Ama görünenler hayallerin önüne set çeker.
Oysa ilk başlarda ne güzeldi herşey..
Daha tazeyken herşey.
O ilk bakış.
İlk kelimeler.
O ilk dokunuş.
El ele tutuşup dolaşmalar.
Sonra ne oldu da herşey değişti birden?
Ne oldu da o sevgiyle bakan gözler, nefretle bakar oldu.
Ne oldu da değişti birden.
Erkekler de sever.
Sevgiyi ve aşkı kadınların daha yoğun yaşadığı bilinir.
Erkekler de sever.
Ancak her zaman olduğu gibi, kadınla erkek arasındaki ayrılık sevgide de kendini gösterir.
Kadınlar aşık olduğunda biteceğini bilirler sanki.
Hissederler.
Erkekse aşık olduğunda hiç bitmeyecek sanır.
Sanki hep yanında olacaktır o kadın.
Sanki seneler geçsede aşkı hep taze kalacaktır.
Bu yüzden kadınlar huzursuz, erkekler rahattır.
Erkeklerin düz mantığı, kadınların detaylı düşüncesine yenilir.
O düz mantık ilişkilerin de sonu olur.
Kadın sevdikçe, huzursuzluğu da artar bir anlamda.
Belki haksızdır ama sevmiştir.
Sırf sevginin hatrına bazı şeyleri hoş görmesi gerekir.
Çünkü erkek olmak, rahatsız etmek değildir, rahatı sunmaktır kadınına.
Sevgi sadece kadınlara has değildir.
Oysa;
Duygularını saklamayı tercih etse de,
Erkekler ağlamaz diye avunsa da,
Aşktan, sevgiden köşe bucak kaçsa da,
Önceliği hep cinselliğe verse de,
Erkekler de sever.
Sevmelidirde.


ALINTIDIR.