|
|
 |
« : Nisan 23, 2007, 12:10:40 ÖÖ » |
|
KENDİMİZİN YA DA ÖĞRENCİMİZİN DÜŞÜNME MODELİNİ BİLİYOR MUYUZ?
Aslında öğretmen olmamıza rağmen çocuklarla, gençlerle ilgili sorunlara hazırlıksız yakalanıyoruz ve çoğu zaman tökezliyoruz. Yolumuzu çok sık şaşırıyoruz. Çünkü dünya çok hızlı değişiyor. Çocuklarımız da değişiyor. Onlar patenle kaymaya başladılar biz ise bisiklet kullanmayı öğretmek istiyoruz. Çok dik yamaçlara tırmanacak olan öğrencilerimize bisikleti önerirken ( biz önlerinde) birlikte yokuşu tırmanıyoruz. Çocuk bisikleti kullanırken bize çarpmamak için hızını yavaşlatıyor. Dünyanın gelişmiş ülkelerindeki eğitimciler ise çocuklara nasıl kanat takabileceğinin hesabını yapıyor. Yokuşları uçarak çıksınlar diye… Bu kanatların adı da “özgüven” …
Genellikle öğretmen, sınıftaki öğrencilerin beyninin kendininki gibi işlediğini sanıyor. Oysa (şimdilik bilinen) altı farklı yolla düşünme vardır.
1)Görsel-işitsel-kinestetik
2) Görsel-kinestetik- işitsel
3) İşitsel-kinestetik-görsel
4) İşitsel-görsel- kinestetik
5) Kinestetik-görsel-işitsel
6) Kinestetik- işitsel-görsel
Ancak bu konu genellikle yanlış algılanıyor. Şöyle ki, “çoklu zekâ” deniyor; oysa bana göre zekâ tektir. Eğer kişinin zekâsı normal düzeydeyse sorun yoktur.( Normalin altındaysa zaten özel eğitime muhtaçtır.) Önemli olan öğrencinin tek olan zekâsını görsel yolla mı, işitsel yolla mı yoksa kinestetik yolla mı kullanacağıdır. Bazıları çocuğun müzik zekâsına, ya da sayısal zekâya o da olmadı dilsel zekâya vb. sahip olabileceğini iddia eder ki bu tamamıyla yanlıştır. Bu söylenenler zekâ değil yetenektir. Bana göre bir insanın yeteneklerini keşfetmesi için de GİK, GKİ, İKG, İGK, KGİ, KİG mi olduğunu bilmesi gerekir. Bunu ya kendi rastlantısal olarak bulacaktır ya da eğitimcisi ( veya anası, babası) keşfedecektir.
Bu düşünme yolları amacımızı gerçekleştirmemizi, bir konuyu verimli öğrenmemizi sağlar.
O zaman şöyle bir soru sorulabilir:
- İyi de bir sınıfta birbirinden kopuk bunca düşünme yöntemi nasıl olur da bir amaçta bileştirilebilir?
Sınıfı bir orkestra gibi düşünün. İçinde her türlü müzik aletinden birini çalmayı bilen öğrencileriniz Var. Siz öğretmen olarak flüt çalmayı biliyorsunuz diye bütün öğrencilerin müzik aletlerini flüt gibi çalmasını bekler misiniz? Öyle olsaydı şöyle demeniz gerekirdi:
-Hadi çocuklar, herkes çalgısını ağzına götürüp üflesin!
Davul, keman, gitar çalanlar yandı… Flüt dışındaki nefesli sazları çalanlar biraz daha şanslı; çünkü tam olmasa da öğretmenin çalgısına benzer sesler çıkarabiliyorlar… Oysa öğretmen herkesin çalgısını kendi bildiği yöntemle çalmasını istese ve sadece notaları verseydi, ortaya (farklı çalgıların ortak notaları çalmasıyla) müthiş bir eser çıkardı.
Herkesin belli bir öğrenme yöntemi; kendine özgü bilgi edinme, bilgiyi saklama, hatırlama ve ifade etme şekli vardır. Bu farklılıkları önemsemeli ve öğrencilerimizin bu konudaki keşfine yardımcı olmalıyız. İşte o zaman onlara özgüvenlerini sağlatmış oluruz. Bu da onlara kanat takmak demektir.
NOT: Eğer yazdıklarım konusunda daha ayrıntılı bilgi vermem istenirse, yeterince sorgulama ve yorum gelirse örnekler üzerinde açıklama yapabilirim. Mesela grup liderleri neden İKG’lerden
( İşitme-Kinestetik- Görsel) çıkar? Ya da “ Acaba sizin düşünme modeliniz hangisi?” vb.
|
