Vücûduna dokunuldu ...

Soğuktu ...

Buz kesmiş bir kansızlık ...

Koşuşturuşu durdurulmuş bir kan dolaşımı ...

Muammaya zincir vuran cevher işte bu donukluğun art alanındaki tarlalardan alınan mahsullerin
yapraklarından sızıyordu ...

Gözlerinin , nasıl özür dileyeceğini bilemeyen bir çocuğun duruluğuyla ve açık yarasına tuz basılıp saatlerce yerde sürüklenmiş mahkûmun solgunluğuyla anlamdaş benizliliği , 'söylenmesi gerekeni' iniltiyle çözeltileştirilmiş bir fısıltıyla söylüyordu ...

Sonra ...

Sonra fısıltı mırıltıya döndü yüzünü ve kendi bedenini yolup çorak toprağa serperek , ruhundan dönemeçleri ayıklayarak yürüdü belirginleşmeye ...

Mırıltı oldu ...

Sonra ...

Sonra mırıltının çekirdeğindeki parıltının meçhulden mâlum olmaya geçiş güdüsü kamçılandı ...

Parıltı ...

Çığlık ! ...

Hakikatin kılıfı çığlığa dönüştü ...

Başkalaştı tüller ...

Karardı ...

Karartı sarmallaşıp acunu sarmaladı en ufak bir kuşku duymadan duyulamamaktan ...

Ve herkes ...

Herkes işitti gerçeği ...

Herkes işitti ama herkes anlayamadı ...

Anlam peçelerini sardı ...

Anlam , köstebekleşti ve sonra kendisini insanın uzanıp tuttuğu ama her insanın elde edemediği bir kutuya gizleyip bir yere gömüldü ...

Gerçek dünyayla birlikte döndü , dünya yalpaladı o dünyayı tuttu ...

Dünya , suskunluğun konuşkanlıkla ve hatta gevezelikle süpürüldüğünü sandı ...

Gerçek ...

Gerçek ona işin aslını anlattı ...

Yaşayan hiç kimse suskun değildir ...

Yaşayan hiçbir varlık susmaz , hepsi bir şey söyler ...

Sükût lafla silinmez ...

Sükût son söze dek bozulmaz ...

Sükût son söze dek ve ondan sonra biraz daha örtülür ve ...

Ve hafızanın acziyeti kendini gösterip unutuluş perdelerini açarak umuncun kırık kemiklerinin de
üstüne toprak attığında ...

Sessizlik çöker bir gece yarısı ...

Unutulunur ...

Diğerleri ' birşeyler söylemeye ' devam eder , bu küçük sessizlik görmezden gelinir ve evrenin
gözelerine yerleşen binlerce hatip işini yapmaya devam eder ...

Suskunluk yoktur ... Herşey bir şey söyler ...

Tâ ki ...

Sen sağol . .  .