YAŞAMA YAKILAN IŞIK « Yazışmalık.Com | Doyasıya Yazışmalık - Türkçe ve Edebiyat alanlarında bilgi kaynağınız...

Bir köz misali kızarmış gök yüzü ağaçların arkasından göz kırpıyor, veda ediyordu bana... Bir ressamın tuvaline döktüğü ruhu gökyüzü de renkleriyle doğaya yansıtıyordu. Karşımdaki söğütte yeşilin tonları ay ışığı eşliğinde göz yaşları gibi yerleri öpüyordu. Ağaçlar uzaklaştıkça ufalıyor ve kararıyordu. Adeta siyaha bürünen bu ağaçlar uzaklarda bulunan sevgiliyi simgeliyordu. Hafifçe yağan yağmur da ona duyduğu özlemin ve hasretin gözyaşlarıydı. Henüz beliren birkaç yıldız umut ışığı; ay yüzünde hâlâ yaşatmak için mücadele ettiği gülücük gibiydi. Her şeye rağmen gülebilen gökyüzü, bu tebessümleri çevreye yayabilen ay ışığıydı. Bir süre sonra hava tamamen karardı. Hüzün, karamsarlık, özlem, hasret ve duygusallığın yoğun olduğu bu saatlerde, yıldızlar ve ay'la aydınlık vermeye çalışan gökyüzü esen rüzgarla alnıma bir bûse koydu ve içimdeki ateşi körükledi. Ümidimi kaybetmemi tembih ediyordu. Yaşama sevincinin önündeki bendi yıkarak çoğalmasını, coşmasını sağladı.

Şimdiye kadar ölme arzusu içinde olmama rağmen artık yaşamak istiyorum. Doğayla iç içe ve gökyüzüyle… Ebruli gönlümde sonsuza dek bu duyguları yaşatmak içimdeki mum ışığını ve sevda çiçeğini öldürmeden yaşamak istiyordum. Her zaman ölümle birlikte soluk alıp vermeyi aynı zamanda da hayatla birlikte gülüp, neşelenmeyi bırakmayacağım. Benliğimdeki her türlü rengi bütün tonlarıyla davranışlarıma sözlerime, bakışlarıma yansıtabilmek için çalışmalıyım. Bu masmavi hayallerle ve kararlarla yeni bir güvene başlayabilmek, hazırlanmak için uyudum. Uyandığımda ise önümde kararlarımla yaktığım masmavi bir umut ışığı vardı ve bir gün bu ışık güneş olacaktı…